DÖRT MUM

 

DÖRT MUM YAVAŞÇA YANAR

ORTAM ÇOK YUMUŞAKTI, KONUŞMALARI DUYULUYORDU.

 

İLKİ SÖYLEDİ:

 

”BEN BARIŞIM !

 

HER NE KADAR KİMSE BENİ YANIK KALMAMI SAĞLAMASA DA .

İNANIYORUM Kİ SÖNECEĞİM."

Alevi hızla azaldı ve bütünüyle söndü.

 

İKİNCİSİ SÖYLEDİ:

 

”BEN İNANCIM !

 

NEREDEYSE HERKES, BEN ARTIK GEREKLİ DEĞİLİM ,

O NEDENLE DAHA FAZLA YANIK KALMAMA HİÇ GEREK YOK."

Konuşmayı bitirdiği zaman, bir rüzgar hafifçe esti ve onu söndürdü.

 

ÜZGÜNCE, ÜÇÜNCÜ MUM SIRASI GELİNCE KONUŞTU:

 

”BEN SEVGİYİM !

 

YANIK KALMAK İÇİN GÜCÜM YOK. İNSANLAR BENİ KENARA BIRAKTI VE ÖNEMİMİ ANLAMADI. KENDİLERİNE EN YAKIN OLANLARI BİLE SEVMEYİ UNUTTULAR. "

Ve hiç zaman yitirmeden söndü.

 

ANSIZIN...

 

BİR ÇOCUK ODAYA GİRER VE ÜÇ MUMUN YANMADIĞINI GÖRÜR.

 

”NEDEN YANMIYORSUNUZ? SİZİN SONUNA KADAR YANMANIZ GEREKİR."

Bunu söyleyerek, çocuk ağlamaya başlar.

 

ARDINDAN DÖRDÜNCÜ MUM SÖYLER:

 

”KORKMA, BEN HÂL YANARKEN DİĞER MUMLARI YENİDEN YAKABİLİRİZ,

 

BEN  

 

UMUDUM!"

 

PARLAYAN GÖZLERLE, ÇOCUK UMUT MUMUNU ALDI VE DİĞER MUMLARI YAKTI.

 

Umudun alevi yaşamınızdan asla sönmesin

 

…ve böylece her birimiz Umudu, İnancı, Barışı ve Sevgiyi sürdürebiliriz!!!!

 

İyi günler...